سگ جنگی را باید از سنین چهارماهگی به نبرد با همسالان راهنمایی نمود تا با مبارزه و نبرد خو بگیرد . در سنین پایین نباید توله را خسته نمود یا شرایطی پدید آورد که مغلوب شده و ترس از جنگ بر آن مستولی گردد. باید مدیریت صحنه نبرد در آموزش متمایل به افزایش اعتماد به نفس و تخصصی کردن روحیات و عضلات توله سگ برای مبارزه باشد .
بریدن گوش های سگ جنگی باید بسیار عمیق تر و از کله بریده شود و شش هفتگی بهترین سن برای بریدن گوش است که در نوشتاری در همین وبلاگ به آن اشاره شده است .
سگ مبارز و جنگی را باید از توله هایی که پدرانشان اهل جنگ و نبرد بوده اند انتخاب نمود . سگ جنگ مطلقا نباید باز نگهداری شود و باید برنامه غذایی غنی از تمامی گروههای غذایی داشته باشد . سگ مبارز را باید تا 14 ماهگی با مکمل ها و غذاهای سرشار از پروتئین و کربوهیدرات تغذیه نمود تا حداکثر رشد را داشته باشد . باید بهداشت در حد کامل برای این نوع سگها رعایت شود زیرا کوچکترین ناخوشی و بیماری موجب افت شدید قدرت بدنی و پس رفت چندین ماهه میشود . نگهداری سگ جنگی مستلزم هزینه است . باید سگ جنگ کننده و مبارز و عاشق نبرد را از نگهبانی معاف نمود و مانند ورزشکاران باقی در اردو های ورزشی سرپرستی نمود . باید از سرماس سخت زمستان و گرمای طاقت فرسای تابستان مصون نگاه داشت . سگ جنگجو را باید مملو از انرژی ساخت و هر هفته یکبار در بعد از یکسال و نیمی و هر هفته دوبار از هفت ماهگی تا یک و نیم سالگی و هر پانزده الی بیست روز در سنین سه ماهگی تا شش ماهگی به جنگ با همدیده شود و وطراز های خود انداخت تا آبدیده شود . باید سگ جنگی درک و احساس کند که تنها برای مبارزه و جنگ و پیروزی نگهداری میشود . باید از شیوه های شرطی کردن و تشویق استفاده کرد . نباید سگ جنگی را زد و ترساند . و اصول منحصر دیگری که می توانید از کتاب منحصر بفرد تربیت تهاجمی نوشته حسن توالشی نکته های بسیاری آموخت . یکی از اصول درنده کردن سگ جنگی دادن غذای زنده در شرایط گرسنگی است که با مرغ و خروس و خرگوش و .. در محل های دیوار دار آغاز و در برخی موارد تا خر نیز ارتقاء داده شده است . یعنی سگ به قدرت اعتماد بنفس و جسارتی رسیده است که حتی خر را نیز بحالت زنده زمین گیر نموده و میخورد در نتیجه سگ در مبارزه ضربات کاری و مهلکی را بر حریف وارد می آورد .